Nieuws

9 augustus 2008

We zijn de dag gisteren begonnen met ons te registreren. Iedere gast (foreigner) in de wijk moet zich registreren. Public security, weet je wel. De appartementeigenaar was er, de dame van OHL was er en wij waren er. Maar jammer genoeg waren we er niet alleen. Er waren Italianen, met appartementeigenaar en hun tussenpersoon, er waren Amerikanen en noem maar op. Dus een herrie en een verwarring. Maar, drie kwartier later waren we “geregistreerd” en nu kunnen we ons vrij bewegen door Beijing (kon voor die tijd ook al, maar goed). We hebben er weer een papiertje bij, met vele Chinese tekens en stempels. Goed bewaren bij je paspoort hoor!

Gisteren later zijn we naar/in het HHH geweest. En ik moet zeggen het dubbele gevoel is gebleven. Enerzijds waren er niet zoveel heren in 3-delig grijs en weinig dames in het lang. Maar ik denk dat dat vooral te maken heeft met het weer. Het is hier zo warm, zo vochtig en zo smoggy! Zo lang je in je airco appartement bent, gaat het goed: temperatuur 25 graden. Maar ga je naar buiten dan komt het zweet in razendsnel tempo overal naar buiten gekropen en loopt het dus ook overal langs. De onsmakelijke details zal ik jullie verder besparen. En niet alleen bij de wat oudere mens, waar ik me zelf toereken, maar ook bij de jongeren, zoals Lia en Eva. Zweten, allemaal zweet! Het type mens was er echter wel, je herkent ze ook zonder het 3-delig grijs en de lange jurk. Het HHH kan omgedoopt worden in HHSH, waarbij de S staat voor Sweat.

Anderzijds was het vanouds gezellig, een soort van reünie, a sort of homecoming. Alle zwemfamilies zijn zo langzamerhand gearriveerd in Beijing. De families Veldhuis, Kromowidjojo, Heemskerk, Van de Hoogeband en ga zo maar door. De één is al wat langer in Beijing, de ander is net aangekomen en een volgende heeft net als wij al een reisje gemaakt. Even bijpraten dus.

En de spanning loopt op. Twee zaken spelen dan een rol: zullen we nog in staat zijn kaartjes te krijgen? Astrid van de Hoogeband heeft zich een bord laten maken waarop in het Chinees staat dat ze graag zwemkaartjes wil kopen. Wijzelf gaan vandaag ook redelijk op tijd de straat op om te kijken of er nog kaartjes te koop zijn. En v.w.b. de sporters: hoe gaan onze sporters het doen? Zijn we kansrijk, zijn we in goede doen? En ga zo maar door. Ze zijn in bloedvorm wordt er gezegd (inside information). Spannend, erg spannend, zo af en toe in het gesprek kruipt het kippenvel ons vanuit de nek naar de kuiten, of andersom. Ik heb eerder beschreven hoe die spanning zich opbouwt, dat gevoel wordt door meerdere ouders in meer of mindere mate gedeeld. Dus ik mag ‘ons’ schrijven.

Goed het was gezellig, tot het moment dat er 650 wandelaars het HHH binnenkwamen. Daar konden die wandelaars niks aan doen, de meesten zijn best gezellig, maar het werd ineens erg druk. Wat die wandelaars nu precies kwamen doen is me niet duidelijk geworden, maar ik meende dat ze een heel eind, dagen achter elkaar op of langs de Chinese Muur hebben gelopen.

Daarna begon ook de muziek te spelen: de Corona’s (?), topfeestband. Toen werd het echt gezellig. Maar ikzelf kreeg op dat moment last van spijsverteringsproblemen (zeg ik dat netjes hé). En of dat nu te maken had met de hitte en het zweten, het H-bier (nog steeds 3 euro), de gegeten patat of broodje croquet. Ik weet het niet, maar voor mij werd het ineens een stuk minder leuk. Vooral als je naar het toilet moet en het toiletpapier op blijkt te zijn.

Overigens hoorden we later dat de croquet er één bleek te zijn van Chinese makelij, de bekende Van Dobben croquet mocht niet worden ingevoerd. Dus het zal de croquet geweest zijn. De Chinezen kunnen veel dingen (na)maken, vaak beter dan het origineel. Maar de Van Dobben croquet, dat is nog een brug te ver.

Tussen de bedrijven door werden de OS geopend! Van de gehele ceremonie hebben we wat meegekregen. Er hangen grote schermen in het HHH en daar kun je alles goed op volgen. Maar je moet er wel bij staan. Er staan (te) weinig stoelen in het HHH. En dat is voor mij in ieder geval toch wel een probleem. Slechte knieën (kraakbeen van oude mannen-kwaliteit), lopen gaat nog wel behoorlijk, maar staan. Niks voor mij. Dus ik heb er niet veel van gezien. Maar ongetwijfeld zal het prachtig geweest zijn.

Gaandeweg de avond zijn we huiswaarts gekeerd. Twintig minuten met de taxi, twee en een halve euro. En toen kwam ineens onze registratiepapieren erg van pas. We wisten al dat we behoorlijk dicht bij het complex zaten, we kunnen er binnen 5 minuten lopen zijn. Maar we blijken binnen de eerste beveiligingsringen te zitten (tier 3, mijn collega’s weten dan waar ik het over heb). We werden dus tegengehouden en toen kwam ineens ons registratiepapiertje van pas. Enkele agenten wilden ons eerst niet doorlaten, maar toen begonnen we wat lawaai te maken. Zo van, “maar we wonen daar, we willen naar bed”. Daaropvolgend kwam er een hogergeplaatste officier (?) bij, die bekeek vervolgens ons registratiepapiertje en hoppa we konden doorlopen. Waar een papiertje met een paar stempels er op al niet goed voor is. Volgens mij gaan we dat papiertje de komende dagen nog hard nodig hebben.

Toen we uiteindelijk te bed lagen, was er opeens een geweldig lawaai. Knallen, knallen, knallen: bleek het vuurwerk van de openingsceremonie te zijn. Verschillende auto’s sprongen spontaan op het alarm. Vanuit ons raam hebben we even gekeken. Zag er goed uit. Maar op tv zal het er ongetwijfeld veel beter hebben uitgezien. Het vuurwerk zal overigens een welkome bijdrage aan de luchtkwaliteit leveren, denk ik.

Rest mij onze gelukwensen uit te spreken aan Noor Veldhuis. Ze is vandaag jarig. Van harte gefeliciteerd, Noor! We zijn uitgenodigd voor een partijtje, maar we gaan niet, we gaan op kaartjes jacht. Dat gaan de andere families ook doen. Noor’s verjaardagsfeestje wordt even een paar dagen uitgesteld.

Groeten uit Beijing,

Familie Dekker