Nieuws

11 augustus 2008

Zoals inmiddels duidelijk is geworden is Inge’s 100 meter vlinder niet echt uit de verf gekomen. Ze had plannen. Goud was niet aan de orde, dat wisten we vooraf. Tricky Lisbeth zou wel te snel zijn, was onze inschatting. Maar meedoen aan de plekken 5, 4 of 3 was onze hoop. Maar helaas. Het lukte niet. Waar het aan ligt? Inge weet het niet, haar coach weet het niet, dus wij weten het al helemaal niet.

Maar we blijven optimistisch. We hopen toch dat een paar dagen rust haar goed zal doen en dat het op de 100 meter vrij donderdagavond beter gaat. We weten allemaal dat het er in zit, dus het zal er een keer uitkomen. Maar je moet er ook een heleboel geluk bij hebben dat dat op het juiste moment gebeurd.

Overigens was er een Nederlandse supporter, die bij het zien van mijn t-shirt met Inge’s naam er op het nodig vond in de loop een opmerking te maken in de trant van: “Kom ik hier dat hele eind naar toe en haalt die Inge Dekker gvd nog geen goud, Betaal ik daar al dat geld voor”. Ik was te verbijsterd om te reageren en dat was misschien maar goed ook.

Op dit moment, hebben we een beetje een dip. Uiteraard is er de teleurstelling, maar daarnaast zijn we ontzettend moe geworden van al het geloop, het gereis (van en naar HHH, meestal per taxi, kost wel erg weinig hier) en de wel erg zware omstandigheden waaronder dit moet gebeuren. Erg warm, erg vochtig (gisteravond heeft het overigens voor het eerst geregend hier, en hoe!!) en smoggy. Je wordt er zo vies, zo plakkerig en zo moe van.

Ons verhaal eindige in het vorige deel met onze polonaise door de hal van het zwembad. Daar zijn beelden van op het internet beschikbaar. Deze staan op de speciale site die de NS heeft voor de door haar gesponsorde sporters. Wij hebben die beelden nog niet gezien, maar ze kunnen niet anders dan kleurrijk (oranje) zijn.

Bekijk hier de bedoelde beelden!

Na die polonaise zijn we, met de familie Kromowidjojo, richting HHH gereisd, al zingende in de metro. We hadden een speciale entree bedacht voor in het HHH, maar de in het HHH aanwezige oranje supporters keken bij onze entree slechts verveeld om. Een enkeling vroeg wat er aan de hand was, of er iets bijzonders aan de hand was. Beetje jammer.

Het bevalt ons en de andere zwemsupporters steeds minder in het HHH. Het is er te groot, te commercieel, het eten is er niet geweldig. Het broodje gezond werd na de eerste dag al van het menu geschrapt. Het overige, de patat, het broodje croquet en/of de hotdog, is allemaal niet zo geweldig. Maar wat ons het meeste stoort is dat we het zwemmen er niet op de tv kunnen volgen. Daar hebben we over geklaagd, met als dreigmiddel: onze meiden laten zich niet huldigen in het HHH. Of het helpt?

Ander nieuws is, en dat had ik al een dag eerder kunnen vertellen, dat er ineens een heleboel kaartjes voor het zwemmen voor ons beschikbaar kwamen. Niemand (ATP niet, KNZB niet) wist waarom die kaartjes nu zo ineens door BOCOG (het organiserend committee) beschikbaar werden gesteld. Maar de dankbaarheid is er niet minder om. Wij als ouders kunnen nu veel meer races van onze kinderen gaan zien. Dat geldt ook voor ons met zijn vieren. Niet alle, maar toch aanzienlijk meer. Onze dank is groot.
Het is sowieso opvallend dat er op de tribune aan de andere zijde van het bad, zeg maar de bobo-zijde, legio plaatsen niet bezet zijn. Waar die bobo’s zijn weet niemand, maar zwemmen kijken doen ze zeker niet.

Die laatste uitspraak moet ik direct weer nuanceren, want een aantal zijn er wel. De eerste die ik dan moet noemen is Erica Terpstra. Het lijkt of ze overal is. De tweede die ik moet noemen is onze Koninklijke Hoogheid Prins Willem Alexander. Ondanks dat Inge de Bruijn niet meer zwemt, is zij toch al een aantal keer in het zwembad gespot. De volgende die ik moet noemen is onze minister-president, Jan Peter Belkenende. Hij is ook geweest. Als laatste moet ik noemen, ik heb niet veel met hem op maar dit moet ik hem nageven, George W. Bush. Jawel, hij is er getuige van geweest dat Marleen Veldhuis, Ranomi Kromowidjojo, Femke Heemskerk en Inge Dekker het Amerikaanse team kansloos hebben verslagen. Zo die kun je in je zak steken George! Waarin een klein kikkerlandje groot kan zijn. Niet vergeten George!

Tot slot: voordat we ons vandaag vermoeid terug hebben getrokken in ons appartement hebben we nog geluncht op uitnodiging van Speedo. Speedo had veel ouders uitgenodigd voor deze lunch. Ouders van zwemmers uit onder andere de US, Australië en Nieuw Zeeland. Speedo heeft in de gaten dat ouders en naaste familie belangrijk zijn voor de zwemmer. En terecht. Heerlijk gegeten. Als het goed is komen we eerdaags op de site van Speedo met een soort van vraag-en-antwoord spel over Inge. Kijken, is vast leuk. Alhoewel?

Groeten uit Beijing,

Familie Dekker