Nieuws

19 augustus 2008

Vandaag is het 19 augustus 2008. Vandaag begint het einde van onze reis. Vanavond om 18.00 uur gaan we ons appartement weer overdragen aan OHL, de verhurende organisatie, we hebben gisteravond wat opgeruimd en vanmorgen pakken we in. Na overdracht gaan we naar het vliegveld en enkele minuten na middernacht vliegen we huiswaarts. Eerst naar Singapore en van daaruit naar Amsterdam, waar we op de 21e rond een uur of zeven in de ochtend hopen aan te komen.

Het is wel mooi geweest zo. We hebben het hartstikke leuk gehad, we hebben zo ontzettend veel meegemaakt. Heel veel mooie dingen gezien, een aantal fantastische momenten meegemaakt, maar zo af en toe ook minder mooie dingen meegemaakt, we hebben teleurstellingen verwerkt. Al met al: het is goed zo, we zijn er klaar mee, we zijn er klaar voor om weer naar huis te gaan.

Dat heeft vooral te maken met het gebrek aan rust. Je leeft zo intens, dat je er moe van wordt. Je hebt tijd nodig om bepaalde belevenissen te verwerken en die krijg je hier in ieder geval niet. Daarnaast, het is hier warm en smoggy, al valt dat de laatste twee dagen wel mee, je leeft onregelmatig, de spijsvertering is niet optimaal en ga zo maar door.

Vanmiddag gaan we nog naar het synchroonzwemmen. Ook absolute topsport, niet mijn topsport, maar we gaan wel kijken. In het oranje, want er doen ook Nederlanders mee: de tweeling Van der Velden (?). We gaan ze aanmoedigen! We hopen dat ook zij in staat zijn een topprestatie neer te zetten. Ze hebben er ongetwijfeld jarenlang keihard aan gewerkt.

Afgelopen zondagavond hebben we de huldiging van onze dames in het HHH meegemaakt. Eerst de voorbereidingen in het ouders/sporters deel van het HHH. Gratis eten en drinken daar, onze voorbereidingen verliepen erg soepel! Daarna in het HHH in. Rechts vooraan kwamen we (per sporter: 2 familieleden) 10 minuten voor de huldiging de zaal binnen, werden voor het publiek langs geleid naar een plek rechts voorin waar we de huldiging goed konden zien. En we hebben een prachtige huldiging gezien. Het publiek wordt door de DJ vakkundig opgezweept, het publiek laat zich ook opzwepen. Daar komt ook wel wat alcohol bij te pas, maar er staan ook vaders en moeders met kleine kinderen tussen. Erg enthousiaste mensen allemaal. Toch wel vreemd dat een beetje uit de hand gelopen hobby zulke gevolgen heeft. Zelf zijn we niet zo. Alhoewel Lia en Eva zich ook nog wel is in zo’n enthousiaste menigte willen begeven. Roelie en ik zijn meer van “doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg”. Inge is begonnen met zwemmen omdat een tweetal vriendinnetjes ook zwommen (De Haaien, in Leusden). Die vriendinnen zwemmen al lang niet meer. En sporters sporten in eerste instantie voor zichzelf, omdat ze het leuk vinden. Dat dat dan leidt tot een gezond hossende menigte in het HHH is dan toch wel een wat vreemde, maar wel erg leuke ervaring (kippenvel). En Inge vond het fantastisch, echt kicken, ze was helemaal hyper na de huldiging.

Overigens heeft Jacco Verhaeren de volle verantwoordelijk voor het minder succesvolle optreden van de Nederlandse zwemploeg op zich genomen. Dat siert hem. Hij zou het piekmoment van de zwemmers te vroeg hebben gerealiseerd, ze zouden te vroeg zijn begonnen met taperen (rustige voorbereiding naar de wedstrijd toe) hij zou zich te veel op zijn ervaringen met Pieter hebben gericht. Of het ook zo is? Wij weten het niet. Wij vinden het voor een conclusie wel erg vroeg. Eerst maar eens evalueren. Maar het siert de man, dat hij zijn zwemmers in bescherming neemt. Inge heeft overigens het volle vertrouwen in Jacco en dat wordt vooralsnog niet anders.

Of voor Inge het piekmoment ook te vroeg was ingepland? Wij wagen het te betwijfelen, Inge is niet zo’n pieker. Tot nu toe zwom Inge in bijna elke wedstrijd wel goed, niet altijd een pr (persoonlijk record) natuurlijk, maar nooit echt ver er vanaf. Of dat was na een volle trainingsweek of na een rustige week dat maakte niet zo veel uit.  Wij houden het erop dat ze lichamelijk nog steeds niet in orde is. Ze is niet ziek of zo, maar net niet voldoende fit om een echte topprestatie te kunnen leveren. Waar dat aan ligt? Wellicht zullen we dat nooit weten, wellicht dat dat nog aan het licht komt. We zullen zien.

Gister, de dag na de huldiging, hebben we weer de toerist uitgehangen. Eerst naar de Chinese muur en daarna naar de Ming-tombs. Vooral de muur was een grootse ervaring. Het stuk wat wij gezien hebben was een zijtak. De muur is weet ik hoeveel duizenden kilometers lang en heeft verschillende ‘zijtakken’, je kunt het dus niet in één keer aanschouwen. Misschien alleen met Google Earth? Onze zijtak bevond zich in bergachtig gebied. Volgens onze gids, was het hier minder toeristisch, maar het betekende wel dat we moesten klimmen. Nou ja moeten? Het hoeft natuurlijk niet, maar een beetje Nederlander is niet verwend met bergen, wij in Friesland zeker niet (de Woutersberg in het Oranjewoud is ongeveer 10 meter hoog), dus op naar de top. Over de muur dan wel te verstaan. En dat valt nog niet mee. Het was weer lekker warm in China, de zon brandde er vrolijk op los en dat betekende zweten, zweten en nog eens zweten. Op het eerste deel was het druk, maar naarmate we verder kwamen, werd het steeds minder druk, steeds meer mensen konden of wilden, al zwetende, niet verder. Wij wel, tot op de top, bovenop in 5 kwartier. En zweten! Maar goed op de top heb je ook wat, mooie vergezichten, mooi gezicht op ons deel van de muur en in de verte zag je de muur door de bergen slingeren. Die Chinezen moeten toch wel erg bang zijn geweest voor hun vijanden en aan de andere kant, de bouw van die muur moet toch wel erg veel levens gekost hebben dan menig vijand had kunnen nemen.

Ook waren erg veel (uitgesporte?) sporters, begeleiders en officials op de muur. Hongaren, Russen, Kazachstanen, Azerbeidjanen. Geen Georgiërs trouwens. Is maar goed ook wellicht, want er waren wel erg veel Russen. En die sporters die wilden ook wel naar boven, ook zij zweten en zweten. Maar op de top heb ik weinig sporters gezien. Ze waren zeker te moe van het sporten.

Maar het mooiste was natuurlijk de terugweg. Dan zie je al die mensen, al zuchtend, steunend, kreunend, zwetend, puffend naar boven klimmen. Is it still far to the top? Yeah man, it’s a long way to the top and you’re not even halfway. Is wel leuk om te zeggen als je er zelf net vandaan komt. Toch nog maar even een ‘I climbed the wall’- T-shirt gekocht. Dat was weer flink onderhandelen over de prijs. We hebben de prijs terug gebracht van 120 Yuan naar 65 Yuan, maar ik had toch het idee dat het Chinese meisje daar blijer mee was dan wij.

Groeten uit Beijing,

Familie Dekker