Nieuws

Het is nu 11 augustus 2008, het is ochtend 07.00 uur. The day after. Ik moet kort zijn want we gaan zo weer naar het zwembad: finale 100 meter vlinder. Maar ik kan ook kort zijn:

Goud.
Meiden: Gefeliciteerd!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Het gevoel is onbeschrijfelijk. Ga ik nu niet proberen te beschrijven. Woorden schieten te kort, tranen schieten in mijn ogen.

We hebben geschreeuwd, gejoeld en wat al niet meer tijdens de race. Wat was dat spannend. Ongelofelijk. En erna: geweldig. We hebben de beelden al vele keren terug gezien en het blijft echt geweldig.

En mijn droom is ook uitgekomen. De meiden hadden een droom, maar ik had ook mijn droom: in polonaise het zwembad uit. En het gebeurde: na de race, na de huldiging, na alle plichtplegingen vormde zich spontaan een polonaise in de hal van het zwembad. Paul Veldhuis voorop en alle Nederlandse supporters er achteraan. Magnifieke gebeurtenis. Eerst door de hal van het zwembad, voor het oog van alle Chinezen, alle andere buitenlandse supporters, de Australische, de Amerikaanse en niet te vergeten de Duitse. En zij maar foto’s en filmpjes maken en wij luid zingend de polonaise doen. En daarna het zwembad uit: daar hebben we het niet zo lang uitgehouden, zo warm en zo vochtig en zo smoggy als het daar was.

De polonaise heeft wel zijn tol geëist: Bas Veldhuis heeft naar alle waarschijnlijkheid zijn teen gebroken. Alles heeft klaarblijkelijk een keerzijde.

Andere keerzijde is: Inge zwemt niet zo zoals ze zelf wel heel erg graag zou willen. Het loopt niet echt, haar tijden zijn ook weer niet echt slecht, maar haar doelen waren en zijn hoger. Wij hopen, zoveel als we maar kunnen hopen, dat deze gouden medaille haar helpt op weg nog naar een aantal andere hele mooie prestaties.

Groeten uit Beijing,

Familie Dekker