Nieuws

15 augustus 2008

Het heeft even geduurd, voordat we weer konden schrijven. We kregen een melding dat er 1585 virussen en Trojaanse paarden op de computer stonden. Oeps! Onze eerste zorg waren onze foto’s. Al onze foto’s kwijt was een idee waar we niet aan moesten denken. Dus zijn we eerst maar eens een externe harde schijf (120 GB, 90 euro, ongeveer Nederlandse prijs) gaan kopen om die foto’s zeker te stellen. We hebben het idee dat nu AVG inmiddels de zaakjes weer behoorlijk onder controle heeft, we krijgen althans geen vervelende meldingen meer.

Inge’s zwemmen gaat ondertussen steeds slechter. Die 55-er die ze zwom in de series van de honderd vrij was niet best. Die tijd zwom ze al op het EJK in Malta op haar 16e. Wat er aan de hand is weet ze niet, maar één ding is zeker: Inge is er bijzonder verdrietig onder. Tranen met tuiten, nu is Inge gelukkig niet zo’n huilebalk. Op elk Nederlands Kampioenschap zie je vele dames huilen als het niet allemaal zo gaat zo als ze willen. Inge heeft dat gelukkig nooit gedaan. Maar 2008 is niet zo’n gelukkig zwemjaar, er is al veel misgegaan in het zwemmen dit jaar. En ja, onze schouders zijn al een paar keer goed van pas gekomen. Het is goed dat je die meebrengt als ouder zijnde. Overigens 2008 heeft ook al veel goeds gebracht trouwens, toch wel. Wereldrecords, Europees kampioen, wereldkampioen! Ook nu eigenlijk, want Inge heeft al Olympisch goud op zak. Moet je dan niet blij en gelukkig zijn? Zelfs als je zelf bagger zwemt? Gemengde gevoelens. Erg jammer, allemaal. Maar op dit moment overheerst de treurnis, later zal de vreugde vanwege het Olympisch kampioenschap wel gaan overheersen. Moet ook, er zijn niet zoveel van dat soort kampioenen.

En wij? Wij voelen hetzelfde. Onze opperbeste stemming is verdwenen. Maar die komt wel weer. Zondagavond huldiging in het HHH. We hebben onder bezielende leiding van Rudy Kromowidjojo wat dingen kunnen regelen. Wordt vast een groots feest.

Al eerder had ik het nodige geschreven over de beschikbaarheid en onbeschikbaarheid van kaartjes. Nu hadden we van ATP en KNZB al behoorlijk meer kaartjes kunnen krijgen (lees: kopen) dan we in het gein hadden, maar er was ons door hen beloofd dat wij, als ouders en naaste familie, als er nog meer kaartjes beschikbaar kwamen die als eerste aangeboden zouden krijgen. Nu hadden we voor Inge’s 100 meter vrij series maar één kaart en wat schetste onze verbazing: op weg naar het zwembad kom ik (= Henk) 3 medewerkers van de KNZB tegen met 4 kaartjes. Dat vierde kaartje was voor een relatie van Erik van Heijningen (een KNZB-bobo), waarvan ze nog niet zeker wisten of die kwam opdagen. Of ik belangstelling had? Of ik belangstelling heb? Tsongejongejonge. Goed ik Roelie gebeld, die inmiddels in het HHH was gearriveerd. En die was boos, ze kwam daar in HHH in discussie met een andere KNZB-bobo. “Ja”, zij hij “dit zijn medewerkers die hier op eigen kosten zijn (ja, wij niet zeker), ja dit zijn medewerkers die ook hard werken voor het zwemmen (ja, betaald, 40 uur per week, 200 dagen per jaar, wellicht in deeltijd”. Wij doen dat al vele jaren, 7 x 24, onbezoldigd, er moet zelfs geld bij (vrachten geld). En verder: “we wisten niet dat jullie voor vandaag niet voldoende kaartjes hadden”. Dat laatste was ook onzin, de man was zelf betrokken bij de kaartverdeling! Kortom, er werd recht gepraat wat krom is. Jammer allemaal van zo’n bond!
We hebben onze kaartjes voor de halve finale 100 meter vrij beschikbaar gesteld aan de familie Veldhuis en voor de finale hebben we twee van onze kaartjes aan hen doorverkocht (ze zijn inmiddels allemaal voorzien). De finale van de 100 meter vrij wordt een echt Veldhuis feest!!

Wat we ondertussen hebben gedaan? Gisteren was onze ba(a)l-dag. Eerst om 09.00 uur beach volleybal en daarna om 12.30 volleybal. Rusland-Brazilië (3-1) en Polen-Servië (3-1). Prachtwedstrijden, maar het was er koud in dat stadion. Brrrrrrrrr. Gelukkig waren we gewaarschuwd en hadden we onze jas meegenomen. Maar het bleef er koud.

Na afloop van die wedstrijden bleek het weer te regenen in Beijing. Naast dat je van regen nat wordt is een ander probleem dat taxi’s dan zo moeilijk te krijgen zijn. Kortom dan heb je, als ook zo’n volleybal stadion nog eens leeg loopt een probleem. Gelukkig hebben we altijd onze kabouter Plop – regencape-jes bij ons. Nat zijn we niet geworden, maar het duurde lang voordat we thuis (nou ja, in ons appartement) waren.

En vandaag? Het is weer een zwemdag. Eerst zwemmen (finale 100 meter vrij van Marleen), daarna schoonspringen en daarna weer zwemmen (series 50m vrij met Hinkelien en Marleen en de 4 x 100 meter wissel.

Groeten uit Beijing,

Familie Dekker