Nieuws

16 augustus 2008

Ik werd door iemand gewezen op het feit dat een zich “supporter” noemend persoon een vraag gesteld had in het gastenboek van Inge’s site. Los van de toon van zijn vraag, klaarblijkelijk zijn “supporters” snel boos als hun idool (?) niet naar behoren presteert, is de vraag eigenlijk de volgende: “Inge zwemt slecht, maar komt daarna toch lachend het zwembad uit. Hoe kan dat?” Dat is een reële vraag, die kun je best stellen. “Supporters” hebben blijkbaar niet altijd een idee hoe dat werkt. En als je zo’n vraag stelt, dan kan dat gewoon onder je eigen naam, daarvoor hoef je jezelf niet “supporter” te noemen.

Overigens waag ik te betwijfelen dat Inge echt lachte toen ze het zwembad uit klom. Het zal een soort grimas geweest zijn, een lach van het formaat boer met kiespijn. Ikzelf heb namelijk iets heel anders gezien, haar lichaamstaal verraadde mij één en al onzekerheid. De onzekerheid van iemand die heel, heel, heel graag wil, maar weet dat haar lichaam op dat moment niet in staat is een topprestatie te leveren. Dat hadden de tijden in de serie en de halve finale al uitgewezen. Een Inge in goeden doen had in de halve finale een persoonlijk record gezwommen. Die lichaamstaal hebben alle zwemmers (ook niet zwemmers overigens). Let maar eens goed op. De lichaamstaal van Laure Manadou was nog veel beter te volgen, bijvoorbeeld voor haar halve finale van de 200 meter rugslag (hoofd tussen de handen en dat bijna tussen de knieën). Topsport is hartstikke leuk als je in goeden doen bent. Als je niet top fit bent wil je het liefst hard wegrennen of door de grond zakken.
Maar goed, er zullen ongetwijfeld beelden op internet staan van een Inge die lachend het bad uitkomt. Ik zal ze eens bekijken als ik weer thuis ben. In slow motion, kun je het beter zien.

Maar dan de vraag: ik zal zo goed en zo kwaad als dat mogelijk de vraag proberen te beantwoorden. Zo goed en zo kwaad, omdat ik Inge niet ben. Ik ken haar wel, ook wat beter dan de meeste, maar wat iemand nou precies bezig houdt is vaak ook nog wel weer een raadsel.

Mogelijke antwoorden kunnen de volgende zijn:
- Inge is niet zo’n huilebalk. Ze huilt niet zo snel en inderdaad misschien was ze wel ontzettend blij omdat ze achtste van de wereld geworden is op de OS. Hoeveel mensen kunnen dat zeggen? Bovendien, waarde “supporter” ze heeft reeds goud in de pocket.
- Tweede reden is dat op het moment dat ze het bad uitklimt ze een aantal supporters ziet, waaronder mogelijk haar ouders en zussen, die haar enerzijds hartstochtelijk toejuichen omdat ze weten hoe ontzettend moeilijk ze het op dat moment heeft. En dat anderzijds doen omdat het geweldig is dat ze ondanks dat ze niet topfit is toch de finale van de OS heeft kunnen zwemmen. Dat alleen is zowaar een prestatie formaat. Topsporter wordt je namelijk niet zomaar, daar moet je wel wat voor doen. Daarvoor volstaat een schriftelijke cursus van het LOI van Wouter niet.
- Derde reden is dat tijdens de gehele OS, inclusief de voorbereiding op de OS, de schrijvende pers, de radiopers en de tv-pers de sporter nauwlettend volgen. Dat betekent dat er voortdurend camera’s en microfoons op je gericht zijn. Deze journalisten willen nieuws, want ze moeten nieuws brengen naar hun lezers, hun luisteraars of hun kijkers. Daar worden winsten mee gemaakt, daar worden ze voor betaald. Kort en goed de hele wereld staat naar je te kijken. Onder andere tv-beelden gaan de gehele wereld over. Amerikaanse sportzenders hebben miljarden betaald om het zwemmen in China in de ochtend te laten plaats vinden want dan is het in Amerika prime time. Het laatste wat je als sporter wil is dat je tranen live worden uitgezonden in Amerika. Dus je doet een uiterste, verwoede poging om die waterlanders binnen te houden.
 
Maar ik kan de “supporter” gerust stellen: Inge heeft gehuild, en niet zo’n klein beetje ook. Want ze had zich zoveel voorgesteld van deze finale, daar zit zoveel tijd en energie in, daarvoor heeft ze zoveel gedaan en gelaten. Als je dan gewoon bagger zwemt dan wil je wel door de grond zakken en niet zo’n klein beetje ook. Eerst heeft ze gehuild bij haar coach en fysiotherapeute. Gelukkig was ik in de beurt en begreep teammanager Aad van Groningen heel goed wat er nodig was, hij belde direct met de fysiotherapeute (ook al zo’n kei van een vrouw) en even later heeft Inge ook op mijn schouders uitgehuild. Gelukkig had ik ze weer bij me, die schouders, alle twee, ook dit keer weer. Altijd handig zo’n stel schouders, vooral als je kinderen hebt. En ook nu weer kamen ze goed van pas. Zowel de linker als de rechter.

Overigens ik durf het nu wel te bekennen: ik heb stiekem even meegehuild. Stiekem, want ik ben een man en een man mag niet huilen. Maar ik heb het wel gedaan. Het moest even, want het is zo geweldig sneu als je dochter zoveel verdriet heeft. Maar Inge heeft niet gezien. Ik moest tenslotte aan mijn reputatie denken. Bovendien je weet nooit wie er met de camera mooie plaatjes schiet. Foto journalisten en cameramensen zijn dol op dat soort plaatjes. Voordat je het weet sta je op de voorpagina van het AD.

Groeten uit Beijing,

Familie Dekker

PS: mooie woorden Rachida. Bedankt daarvoor namens Inge!