Nieuws

17 augustus 2008

Het zwemtoernooi is vandaag voor ons Nederlanders als een nachtkaars uitgegaan. We hadden gehoopt dat Marleen vandaag op de 50 meter vrije slag nog een medaille zou kunnen halen. Helaas het heeft niet zo mogen zijn. Jammer, heel erg jammer. Voor de “supporters” onder ons: Marleen heeft wel gehuild. Niet voor het oog van de camera, maar in aanwezigheid van haar man en andere naaste familie!

Ik heb het niet mogen zien. We hadden voor deze zwemsessie gelukkig wel kaarten, en de (mijn) dames hebben de wedstrijd ook wel gezien, maar we hadden weer eens last van de Wet van Murphy. Wat was het geval: zaterdagavond 24.00 geen elektriciteit meer. Alles stopt in één keer: geen licht, geen airco, geen warm water. Klaar ben je. Gelukkig hadden we hiermee rekening gehouden, de kwaliteit van de stroomvoorziening in Maleisië en China is wat minder dan bij ons, was ons verteld. Dus, knijpkatje meegebracht. Maar goed, knijpkat aan en dan heb je een beetje licht. Maar wat is er aan de hand? Je kijkt eens naar buiten of daar alles donker is. Maar dat was niet het geval. De buurt is verlicht en alle buren hebben ook licht. Dus met de knijpkat in de hand op zoek naar de stoppenkast. Die gevonden, maar wat moet je met een Chinese stoppenkast (hij lijkt trouwens verrassend veel op een Nederlandse stoppenkast)? Gewoon aan knoppen draaien en zo. Maar er gebeurde verder helemaal niets. Dan maar gebeld met de organisatie van wie wij het appartement gehuurd hebben. Maar ja, ook in China nemen ze de telefoon na twaalven niet meer op. Te lange leste maar een sms gestuurd en zijn we maar gaan slapen.
Gelukkig werd er de volgende ochtend al vroeg (rond achten) gebeld en weer anderhalf uur later wisten we wat er aan de hand was: de eigenaar van het appartement had zijn rekening niet betaald. Nog weer vier uur later hadden we weer stroom. De chinezen zijn dus erg vlot met het afsluiten van je elektriciteit als je niet betaald, maar ze zijn gelukkig ook erg vlot met het weer aansluiten van je elektriciteit als je wel betaald hebt.

Gevolg van dit alles was dat ik pas om half 10 naar het zwembad kon vertrekken. En toen kwam Murphy. Ik liep onze normale route naar het zwembad en wat bleek: die route was versperd vanwege de marathon. Het waren de dames en helaas is hun marathon net zo lang als voor de heren. Kortom ik moest een geweldig eind omlopen en kwam net na de finish van Marleen het zwembad binnen. Jammer, met mij als supporter erbij had ze zeker meer kans gemaakt.

Andere pech was: door het ontbreken van stroom kon ik mijn fototoestel niet opladen. Die pech was des te groter omdat we op de eerste rij zaten vlak boven de interviewhokjes van alle internationale tv-maatschappijen. Ook deze tv-maatschappijen hebben overigens een bepaalde pikorde: de belangrijkste eerst CCTV (Chinese maatschappij), daarna NBC (Amerikaanse maatschappij die er meer dan een miljard voor overhad om het zwemmen in de VS op prime time op tv te krijgen), daarna de Jappanners, daarna de Duitsers etc. Kort en goed: al die zwemkanonnen kwamen voor onze neus langs op een fotopresenteerblaadje, ze werden onder onze neus geïnterviewd. Zwemkanonnen als Libby Tricket, Kitajima (voornaam heb ik zo niet paraat) en MICHAEL PHELPS. De laatste is de absolute zwemkoning (eigenlijk zwemkeizer) van dit toernooi, eigenlijk van de gehele OS-zwemgeschiedenis. De man verdient heel veel respect, maar dan ook heel veel respect. Naar verluidt krijgt hij ook een heel ardig zakcentje erbij nu. Toch hebben we stiekem wel gehoopt dat het niet zou lukken met die acht gouden medailles. Cavic was er het dichtste bij, twee honderdsten van een seconde scheidden hem van de overwinning op Michael Phelps. Maar Cavic kwam niet helemaal goed uit. Jammer voor hem.

Al deze zwemkanonnen lopen voor onze neus langs, worden voor onze neus geïnterviewd en ik heb mijn fototoestel niet bij me, omdat de een of andere suffe Chinees zijn elektriciteitsrekening niet betaald. Jullie zullen dus moeten geloven dat we erbij waren.

Klein detail: de interviewster van NBC staat op een getimmerde kist van ongeveer 25 centimeter hoog. Ze is nogal klein en dan moeten al die grote zwemmers tijdens zo’n interview veel te veel op haar neer kijken. Dat oogt niet zo prettig voor tv. Dit soort details houdt de tv-maatschappij mooi verborgen voor zijn kijkers. Maar wij weten het nu! “Andrea’s wall” staat er op die kist.

Gisteren zijn we, de Kromo’s en de Dekkers, met hun zwemmende dochters, naar het zomerpaleis van de Chinese keizer geweest (ik dacht Qing-dynastie). Mooi optrekje, mooi vijvertje, kortom best de moeite waard. De Chinese keizers wisten ook wel hoe ze zichzelf moesten verwennen.
Het was voor Ranomi en Inge de eerste keer dat ze buiten het zwembad en het Olympisch dorp waren. Het was weer even leuk elkaar weer even rustig te spreken en al keuvelend ons tussen, werkelijk waar, duizenden Chinese toeristen te begeven. Ook de Chinezen houden in het weekeinde wel van een dagje uit blijkbaar.
Ranomi en Inge moesten echter om 7 uur weer in het dorp zijn (ze mochten ook nog niet buiten het dorp eten). Die twee zijn er geen getuige van geweest hoe we ons, na een Chinese theeceremonie, voor meer dan 50 euro aan Chinese thee hebben laten aansmeren. Chinese thee is lekker, is overal goed voor (hoge bloeddruk, cholesterol en ook katers), maar vooral ook duur, althans bij Dr. Tea (zo heette die theeboer).

Ranomi en Inge, ze zijn de laatste maanden echte vriendinnen geworden gaan, nu het zwemtoernooi is afgelopen, allerhande OS-wedstrijden bekijken, een beetje relaxen en mooie dingen bekijken in Beijing en ook een beetje feestvieren. Tenslotte hebben ze goud gewonnen!!!

Vanavond, zondagavond zal eindelijk hun huldiging in het HHH plaats vinden. Maar veel tijd hebben ze niet de dames: eerst radio interview, daarna tv-interview, dan de huldiging om 11.30 plaatselijke tijd en daarna op bezoek bij de badpakkenleverancier van het Nederlandse team, Speedo. We hopen dat ze even wat langer kunnen blijven, want morgen is Inge jarig. Ze wordt dan 23 jaar!!

Wij gaan ons zo langzamerhand klaar maken voor ons vertrek naar huis. Vanavond feesten in HHH, morgen gaan we nog naar de muur en de Ming-graven en dan is het tijd om de koffers te pakken. Zal nog een hele klus worden, de dames hebben toch wel geweldig veel souvenirs en weet ik wat al niet meer gekocht. Op het moment dat ik dit schrijf zijn ze naar de Silk market. Een markt waar je ontzettend veel kunt kopen voor ontzettend weinig geld. Zal me eens benieuwen. Ik geloof dat ik mijn kofferruimte maar duur ga verhuren, wordt vast een goede handel.

Groeten uit Beijing,

Familie Dekker