Nieuws

Weblog

Agenda Agenda Afstanden en overige info

Fotoboek Fotoboek Video's

Gastenboek

Contact

Biografie

Naam:	Inge Dekker
Woonplaats:	Eindhoven
Geboortedatum:	18 augustus 1985
Studie:	Psychologie
Lengte:	1.83 m.
Gewicht:	67 kg
Traint bij:	Eiffel Swimmers NZE
Vereniging:	Eiffel Swimmers PSV
Trainer:	Jacco Verhaeren
Sponsors:	HypotheekCompany, Arena, Eiffel

Biografie door Henk Dekker

Inge is geboren op 18 augustus 1985. Inge is de oudste van drie dochters, de ‘drie dames Dekker’. Inge is geboren in het oude Wilhelmina Ziekenhuis in Assen (daar waar tegenwoordig mooie apprtementencomplexen staan). Inge was een vrolijke baby en goedlachse peuter die vooral graag op haar blauw-gele driewieler van de ene kant van de kamer naar de andere kant crosste.

In 1988 is ze naar Leusden verhuisd. Je zou kunnen zeggen dat ze daar haar jeugd heeft doorgebracht. Al spelende, speelveldje voor de deur, eerst nog wat bang voor grote(re) buurjongens, maar later vooral uitbundig, hutten bouwend, in bomen en lantarenpalen klimmend, met de andere buurtkinderen, maar ook met haar jongere zusjes.

School en studie
Ze is in Leusden naar de basisschool  ‘De Heerd’ gegaan. Is daar zonder al te veel mankeren alle klassen doorlopen. Ze was, qua leren, een niet uitzonderlijke, een tamelijk onopvallende  leerlinge (CITO-toets MAVO/HAVO).  In de laatste jaren van de basisschool  zwom ze al. Ze heeft met (een aantal leerlingen van) haar school destijds 1996 eerst een tweede plaats behaald op Nederlandse schoolzwemkampioenschappen om het jaar daarna met zo ongeveer dezelfde groepkinderen schoolzwemkampioen van Nederland te worden.

Daarna ging ze op de fiets naar de OSG  ‘De Amersfoortse Berg’, brugklas MAVO/HAVO dus. Daar ging het leren al wat beter, want ze kon verder in VWO-2.

In 1999 is ze verhuisd naar Heerenveen. Ze kwam daar terecht op de OSG De Sevenwolden.

Deze school was een LOOT-school, een school die geautoriseerd was om topsportende leerlingen extra faciliteiten te geven. Dat was nodig ook, want Inge is in haar laatste drie schooljaren maar een derde van de tijd op school aanwezig geweest (uren op school, waren verloren uren). Maar door zelf goede afspraken te maken met haar leraren en ze na te komen is ze in 2002 met vlag en wimpel geslaagd voor haar VWO (laagste cijfer 7!).

Direct daarna is verhuisd naar Spijkenisse.  In die tijd heeft ze  psychologie gestudeerd aan de Erasmus Universiteit. Die universiteit die graag dweept met haar topsportende studenten, maar in de praktijk weinig faciliteiten aan Inge kon bieden (zo’n faculteit, Psychologie in dit geval, is tamelijk autonoom en klaarblijkelijk studeerden er niet veel topsporters psychologie).

Nu studeert Inge aan Open Universiteit (OU). Dat heeft twee redenen, de eerste is dat je bij de OU je eigen studie redelijk zelfstandig kunt inplannen en de tweede is, ook niet onbelangrijk, dat je daarvoor als topsporter niet voor hoeft te betalen. Dat doet NOC*NSF dan voor je. Probleem is dan wel dat je aan de InformatieBeheerGroep  bij voortduring moet uitleggen dat je nog steeds studeert en nog niet denkt aan het terugbetalen van je studieschulden. Simpelweg omdat je nog aan het studeren bent en de 10 jaar dat je over zo’n studie mag doen nog niet verstreken is.

Zwemmen
Inge is begonnen met zwemmen in maart 1993 bij De Haaien in Leusden. Voornaamste redenen: ze vond gym niet zo leuk en haar twee vriendinnetjes zwommen ook.  De Haaien had in die tijd vele zwemtalenten binnen de vereniging; Werner van de Berg, Annemieke van der Werff, wie kent ze nog (behalve Jos van Kuijeren)? Maar ook de nog altijd zwemmende broers Tamminga. De Haaien stootten in die tijd in één ruk door vanuit de C- naar de A-competitie, om niet veel later met iets langzamer tempo, door het vertrek van vele zwemmers, weer te degraderen (of hoe ga je ten onder aan je eigen succes).

Zoals in elk begin van elke carrière stelde het eerst nog niet zoveel voor. Ze trainde eerst één keer (tot augustus in jeugd 3) en niet lang daarna  twee keer per week (een jaar lang jeugd 2). Qua wedstrijden was dat in het begin, seizoen 1995/1995, vooral speciale wedstrijden (recreatieve meerkampen, als je meedeed kreeg je een vaantje) voor kinderen als zij (eerst 25 meter school en als je wat langer getraind had 25 meter rugslag of vrije slag, vlinderslag kwam pas veel later, later waren dat limietwedstrijden en natuurlijk de clubkampioenschappen (eerst won ze het brons, na enkele jaren won ze pas goud). 

Gaandeweg werd ze beter en trainde ze meer (of was het andersom?) en kwam ze bij de ‘selectie’ en die stond bij De Haaien in die tijd onder leiding van Mark Lie-A-Kwie. Mark was de eerste die enig talent ontdekte bij Inge en haar een ‘grote(re) zwemtoekomst’ voorspelde.

Zoals aangegeven, gaandeweg werd Inge beter. Ze werd clubkampioen, ze werd clubrecordhouder op meerdere afstanden. Ze mocht deelnemen aan Kringkampioenschappen en in 1997 in ‘s-Gravenzande aan de Speedo finales. Daar haalde ze een diploma vanwege een achtste plaats (eigenlijk was ze negende maar er werd iemand gediskwalificeerd). Later werden dat Nederlandse Kampioenschappen. Snel zwemmen was toen al belangrijk, maar handtekeningen scoren ook. Bij haar eerste deelname was ze zo zenuwachtig dat ze amper kon zwemmen, maar ook dat ging voorbij want bij de 100 meter vrij NJK  in Emmen (januari 1999) werd ze voor het eerst Nederlands Kampioen, met de daarbij behorende medaille!

In deze tijd had Inge al helder voor de geest dat ze eens bij de Olympische Spelen een prijs wilde winnen (het alternatief, een beroemd zangeres worden, kon altijd nog).

Haar eerste internationale wedstrijd waren de Europese Jeugd Olympische dagen in Esbjerg 1999. Ze maakte deel uit van de 4 x 100 meter vrijslag estafette, Inge was degene die als laatste, op het laatste moment, die limiet zwom. De andere leden van die estafetteploeg  waren  Charlotte te Pas, Marieke Stuiver en Kirsten Ruitenberg. Wie kent die nog (behalve Jos van Kuijeren)? Deze estafette ploeg behaald geen aansprekende resultaten, maar het was wel gezellig! Zie de geschreven artikelen: artikel 1, artikel 2 en artikel 3.

De volgende internationale wedstrijden waren de Europese Jeugd Kampioenschappen 2001 (7 t/m 10 juli 2001). Inge was vanwege de verhuizing naar Heerenveen gaan zwemmen bij HZ&PC Heerenveen. Ook HZ&PC had in die tijd een goede ploeg, promoveerde ook naar de A-competitie, had een snelle jongens estafetteploeg  en niet geheel toevallig dus ook een goede  trainster, Ellis van der Meulen. HZ&PC werd in die tijd dan ook niet geheel ten onrecht door de Zwemkroniek uitgeroepen tot ‘club van het jaar’. En ook Inge werd beter!

De Europese Jeugd Kampioenschappen was voor Inge een groot succes. Ze was zo ongeveer de laatste, die ook bij de laatste gelegenheid (Nederlandse Kampioenschappen lange baan te Eindhoven) de limiet pakte met één honderdste van een seconde. Maar op die EJK zwom ze vele pr’s en pakte ze het zilver op de 50 meter vlinderslag (in 27,99 na de Italiaanse Chistina Maccagnola) en behaalde ze finales op de 50 meter vrij ( 26,64 5e plaats) en de vlinderslag (1.03.06, 6e plaats).
 
In december van dat jaar mocht Inge deelnemen aan de Europese Kampioenschappen korte baan te Antwerpen. Tot ieders verassing won ze daar de 4e prijsop de 50 meter vlinder.

Voor Inge was die 4e plaats absoluut een prijs! Het betekende voor haar de A-status en dat betekende weer dat ze kon profiteren van allerhande voorzieningen waaronder het stipendium (75% van het minimumloon). Vanaf dat moment was Inge professioneel zwemster.

OP advies van de toenmalige bondscoach André Cats is Inge in 2002/2003 lid geworden van DZ&PC. Reden: DZ&PC trainde in een 50 meter bad en Inge kon bij DZ&PC veel vaker/meer zwemmen. Bij DZ&PC, onder trainer Kees Robbertsen, zette zich de opgaande lijn door.

Na het behalen van haar VWO-diploma in 2002 was Inge vrij om te gaan, om te gaan zwemmen of te studeren of beide te combineren. Haar ouders hadden gesteld dat ze toch minimaal dat diploma moest halen om daarna door te kunnen gaan met zwemmen (en/of studeren).

Ze heeft destijds gesprekken gevoerd met Jacco Verharen (zag het toen nog niet in haar zitten) en Fedor Hes (had in die tijd meer belang bij Inge de Bruijn). De gesprekken met het toenmalige Topzwemmen West Nederland verliepen echter goed en ook binnen no time had TWN in casu Dick Bergsma woonruimte voor haar geregeld (bedankt Dick!) en verhuisde Inge in de zomer van …. (na tijdens de Wereld Kampioenschappen lange baan in Barcelona geen potten te hebben gebroken) naar Spijkenisse, werd lid van De Kempvis en ging trainen onder Dick Bergsma.

Ook onder Dick zette zich de opgaande lijn in haar prestaties door en werd ze echt goed. Op de vlinderslag, maar ook op de vrije slag ging het steeds beter. Zelfs zo goed dat ze, na weer op het laatst mogelijke moment de limiet te hebben gehaald, als vijfde, en als beoogd reserve, in de zomer van 2004 mee mocht naar de OS in Athene. Ze mocht tijdens de spelen met Annabel Kosten en Chantal Groot strijden om wie er mee mocht doen in het team, naast de vast waarden Marleen Veldhuis en Inge de Bruijn.

Als 17-jarige startte ze tijdens die OS in de series in de estafette. Inge was geen snelle starter, maar overnemen was nog minder aan haar besteed. Maar ze was (en is) niet bang om te starten en met een ontzettende trage start (bloktijd 0,99, eindtijd 55,56) zwom ze zich wel met een pr in het team en won, als tweede zwemster (bloktijd 0,28, eindttijd 54,66), samen met Chantal Groot, Marleen Veldhuis en Inge de Bruijn een bronzen plak. Absoluut een hoogtepunt! Hdak hoefde er niet af, het was gelukkig een openluchtbad.

Daarna gaat het snel. De Nederlandse dames, waaronder Inge, gaan Europese en wereldrecords zwemmen en worden daarmee Europees en wereldkampioen op de verschillende estafette afstanden, zowel in 25 meter als in 50 meter baden. En ook gaat Inge op de individuele afstanden prijzen winnen, waaronder Europees Kampioen op de 100 meter vlinderslag in Boedapest (2006).

In de aanloop naar dat EK in 2006 stapt Inge over naar NZE en gaat trainen onder Jacco Verhaeren. Ook onder Jacco verbetert Inge zich nog steeds, behaalt prijzen en haalt min of meer meerdere limieten voor de OS Beijing 2008. Hoe dat afgelopen is hebben jullie elders op deze site kunnen lezen.